|
|
SerwisKW ToruńLogowanieprzypomnij hasło zarejestruj sięPartnerzy | AktualnościX MEMORIAŁ BARTKA OLSZAŃSKIEGO-RELACJA ARTURA.9 marca 2012, godz. 08:02X Memoriał Bartka Olszańskiego – relacja W dniach 25-26 lutego w Dolinie Kieżmarskiej na Słowacji odbył się X Memoriał Bartka Olszańskiego, podczas którego miałem przyjemność reprezentować (Nasz Najlepszy Toruński) Klub Wysokogórski. Pozwolę sobie na parę słów podsumowania imprezy. Zaczynając od początku - parking przy Kieżmarskiej Białej Wodzie przywitał nas wieczorową porą i zacinającym deszczem. Zapakowaliśmy sprzęt na sanki i następne trzy godziny maszerując żwawo myśleliśmy tylko o jakimś napoju bezalkoholowym; o ironio, myśląc jak najłatwiej wtaszczyć na górę kilka litrów piwa zapomnieliśmy zatankować herbatę. Dla rozrywki wsłuchiwaliśmy się w wycie wiatru. Na końcowym etapie podejścia wiatr zaczął bawić się z nami nieco odważniej, wywracał sanki, zaganiał deszcz ze śniegiem z powrotem do góry. Ostatecznie udało nam sie dojrzeć światła schroniska; w przeciwieństwie do Roberta Scotta gdy dotarł na biegun południowy, my cieszyliśmy się z tego, że ktoś już tam był przed nami. Zakwaterowanie otrzymaliśmy w niewielkim budynku stojącym kilkanaście metrów od schroniska przy Zielonym Stawie, gdzie do snu kołysał nas agregat prądotwórczy, który rytmicznie przebijał się przez chaotyczne wycie wiatru. Uroku noclegu dopełniał zapach ropy i nieszczelne drzwi, które notorycznie otwierały się przy podmuchach wiatru, a przez które wpadały tumany śniegu za nic mające kotary z dywanu zabezpieczające wejście. W środku tłok, masa szpeju i zmotywowanych wspinaczy dziarsko radzących sobie w temperaturze około 5 stopni Celsjusza. Gotowanie na własnych kocherach, tudzież aprowizacja w stołówce schroniska. Wieczorem odbyła się jeszcze krótka odprawa i wyjaśnienie regulaminu zawodów. W sobotę o 8 rano, rozpoczęliśmy wspinaczkowe zmagania. Drogi wytyczone zostały przez Jana Muskata i współpracowników na niewielkiej, ale litej i interesującej ściance u podstawy Jastrzębiej Turni. Drogi prezentowały zróżnicowane stopnie trudności w zależności od których wyznaczono limity czasu na poszczególne przejścia. I tak droga nr 1 to zimowe V+/VI- i 10 min na przejście; droga nr 2 około VII+/VIII- mogła wymagać nawet 15 min.; droga nr 3 to VI+/VII- oraz 10 min. limitu; linia numer 4 to V na którą zaplanowano 6 min. wspinania. Drogi 1, 2 i 3 liczyły 25 metrów, 4 mniej więcej 15 metrów. Organizatorzy dopuścili dowolność ilości dróg zrobionych danego dnia; mogliśmy zrobić cztery drogi już w sobotę lub podzielić sobie wspinaczkę na dwa dni. Jeśli miałbym subiektywnie ocenić drogi powiedziałbym, że droga numer jeden miała zdecydowanie najbardziej tatrzański charakter; boulderowe miejsce na starcie, które sprawiło problem wielu zawodnikom, następnie sprint po połogich trawach do połogiej płyty bez stopni w zacięciu, i następnie wystramiające się trawy wraz z dobrze zmrożonym śniegiem na ostatnich metrach. Droga numer dwa – utrapienie większości zawodników. Start komino-rysą, następnie ciekawa sekwencja podchwytów na dziabki, czujne, prawie pionowe zacięcie po mikro chwytach i stopniach do klamki pod przewieszony filarek, i dalej… niestety subiektywne wrażenia się kończą ;) Drogę mniej więcej w środku upiększała kępa kosówek kusząc nadzieją restu. Droga numer trzy – względnie łatwa, ale czujna i wymagająca precyzji, najpierw prożek po dobrych chwytach, potem pionowa płyta w zacięciu, przejście przez filarek do kolejnego zacięcia, i tak już do końca. Droga numer cztery – w moim odczuciu najłatwiejsza, także najkrótsza, tylko 6 wpinek, ale chyba przez większą część zawodów panowały na niej najgorsze warunki w postaci sypiących się pyłówek, które uniemożliwiały jakąkolwiek akcję do góry. Wspinanie utrudniała także ekspozycja na bardzo silny wiatr. Można było biec po dobrych chwytach w pionie z odrobiną trawek. Ostatecznie udało mi się zająć 10 miejsce na zawodach, w których brało udział 49 zawodników i 6 zawodniczek. W trakcie zawodów większą część czasu zajmowało nam zachowanie resztek ciepła pod wieloma warstwami odzieży, którą mieliśmy na sobie - bieganie w górę i w dół stoku było powszechną rozrywką wśród zawodników oczekujących na start. Pierwszego dnia zawodów wiatr rozgonił na chwilę chmury i mgły odsłaniając potężną sylwetkę Małego Kieżmarskiego, prezentując górę całą pokrytą szadzią, białą i garbatą jak Moby Dick, dmuchającą pióropuszami na graniach, za nic mającą całe grono Ahabów, niegroźne bo zajęte drapaniem w piętę Jastrzębią Turnię. Nisko zawieszone słońce - widok tyle piękny, co niespodziewany w tych dniach – pośmiało się z nas przez moment. Organizatorzy memoriału zapewnili gorące napoje, zimne kiełbaski, drożdżówki, zamarzniętą, ale cały czas słodką czekoladę i Red Bull dla dodania skrzydeł. W sobotę wieczorem odbył się ważny element każdej z edycji memoriału: impreza, podczas której na stołach serwowane były owoce, zimne mięsa, słodycze. Późnym wieczorem pojawiły się kiełbaski i pieczona golonka. Schronisko przy Zielonym Stawie postawiło keg piwa - kolejne kufle oferowano za promocyjną cenę: 1,5 euro. Drugiego dnia zawodów pogoda była jeszcze gorsza niż pierwszego, w nocy spadło około 30 cm śniegu. Szczęśliwie ja wszystkie drogi poprowadziłem pierwszego dnia, w niedziele więc próbowałem się trochę powspinać poza zawodami, jednak dłonie traciły czucie po pierwszych paru metrach, więc nie miałem problemów z wytłumaczeniem sobie, że niczego już nie musze ;) Około 15 było już po wszystkim, pozostało pogratulować zwycięzcom, pożegnać gościnną chatę przy Zielonym Plesie i pomimo wcześniejszych planów na dalsze wspinanie zejść z powrotem na parking, wśród podmuchu wiatru w porywach przekraczających 80 km/h. Był to już mój drugi start w Memoriale Bartka Olszańskiego. Zawody charakteryzują się świetną atmosferą, doskonałą organizacją, można się dużo nauczyć od innych uczestników i jest to na pewno dobra motywacja do podnoszenia własnej formy we wspinaczce ze sprzętem zimowym i przede wszystkim dobra zabawa – polecam! Artur Szachniewicz Więcej informacji na stronie www imprezy. Gratulujemy świetnego rezultatu ! Poniżej kilka fotek z imprezy (fot.Artur Małek). Droga nr 2
Chwila zadumy i ciszy
Biały wieloryb w tle i tiger w garści
Droga nr 1
Pokój z kuchnią.
Komentarze (2) - dodaj swój komentarz piotrb, 9 marca 2012, godz. 11:08 Bardzo fajna relacja. Gratuluję wyniku! kosoul, 12 marca 2012, godz. 20:01 Gratulacje, trzeba przenieść Toruń do Krakowa, koniecznie:) |
| Copyright © 2008 KW Toruń, kontakt | |