logo banner
KW Toruń > TATRY...

Aktualności

TATRY - WRZESIEŃ

5 października 2012, godz. 10:52

W okresie 02 - 15 września Paweł Kos, Łukasz Duchnowski wspomagani na Czołowce MSW dzielnie przez Kamilę Górowską włóczyli się po Tatrach w poszukiwaniu wrażeń. Wrażeń było co niemiara, dróg tylko nieco mniej, poniżej wykaz:

Schody do nieba     VI+ trad          2012-09-02 Kazalnica

Szare Zacięcie        VI+ trad          2012-09-07 Czołówka MSW

Grey Stone***       VII- RP            2012-09-07 Czołówka MSW

Cunasova Cesta**  VI- trad           2012-09-09 Łomnica, Zachodnia Ściana

Hokejka***           VII- trad, 2xA0 2012-09-10 Łomnia, Zachodnia Ściana


Lomnica

 

Więcej zdjęć w Galerii

Wszystkie drogi poza Cunasovą Cestą należą do szeroko pojętej klasyki w swoich rejonach.
Przy czym Schody do Nieba poza długością (ostrożnie powiem, że wyszło z 600 metrów,
ale myślę, że więcej) i trzema ładnymi wyciągami nie mają za dużo do zaoferowania.
Czołówka oferuje całkiem fajne wspinanie i dość bezpieczne jak na Tatry z możliwością
zjazdów ze stałych stanowisk. Drogi na Łomnicy to wspaniała przygoda i zdecydowanie
polecam każdemu kto lubi przygodę, widoki i dobre piwo po skończonej wspinaczce!

Poniżej dziennik wyprawowy z wojazy Pawła i Łukasz:

Kurde! Piwo mi się wylało! –  Ałł, mój palec…. - Kolejna przygoda tatrzańska zaczęła się od rozlania piwa i uszkodzenia palca przy przechodzeniu pod drzewem. Jak tak można? No można…

Niedziela, 02.09.2012 – 02:30 jesteśmy na Taborze, 06:30 ktoś nade mną stoi, nakrywam się śpiworem i staram się zasnąć, ktoś jednak uporczywie stoi więc wstaję. Ze śpiwora wynurza się Łuki, pora na śniadanie: Mleczny start i owsianka. Kuba trzęsie brodą i Taborem, idziemy na Schody do Nieba.Wbijamy się w pierwszy, całkiem ładny wyciąg, później dwa trawiaste. Jest pięknie, słońce, ptaszki, motylki. Śpieszymy się bo ma popadać pod wieczór, na Filarze zespół w składzie Piotr Xięski i Robert Pallus patentują klasyczne przejście przez okap. Mija wyciąg za wyciągiem, Łuki robi zacięcie, złożone z ruchomych elementów, a później bardzo ładne, wymagające komino-zacięcie. Na dziewiątym, kluczowym wyciągu robię najszybszą i najbardziej precyzyjną wpinkę w życiu. Dwunasty wyciąg mija i przychodzi zadowolenie, że to już koniec, a tu kur...cze stoi przed nami ostro turnica i zabawa znowu się zaczyna. Patrzymy na schemat, ma być 100-150 metrów łatwego terenu do szlaku. Nie jest dobrze, Łuki w półzmroku robi 50 metrowy wyciąg z jednym przelotem. Teren bynajmniej nie jest I-II-kowy. Przychodzę ostro wnerwiony na stan – Co się dzieje, gdzie tu łatwy teren? Telefon do Prezesa, telefon do Bodzia, żyły na skroni, stek przekleństw i zwiędłe łopiany. „Idźcie do góry powoli, teren nie jest trudny, ale faktycznie są tam miejsca IV-kowe” - dobre słowo podniosło nas na duchu. Po dwóch wyciągach wychodzimy na kolejną przełączkę, później jeszcze trochę łatwego terenu, trochę przekleństw i jesteśmy na szlaku! Księżyc czerwony jak oko Saurona, trawa mokra, ale tylko trochę i spieczone usta. Powrót, zagubienie szlaku i łyk wody, zimnej, że acz  w oczy kłuje. O godzinie pierwszej meldujemy się na Taborze.

 

Apartament - Sala nr 7

 

Poniedziałek, 03.09.2012 – sprzątanie, zamykanie Taboru, pożegnania, całusy, łzy - nie to nie my. Mleczny start i owsianka, idziemy znaleźć kawałek podłogi w Moku. Wita nas zarządca Pan „Nie ma, nie będzie” Wojtek. Podsłuchujemy na korytarzu rozmowy telefoniczne i dowiadujemy się, że miejsc w schronisku nie ma – A kiedy będą? - Nie ma i nie będzie! Nie pozostało nam nic innego jak zostawić gadżety w depozycie i zdobywać Czołówkę MSW. Bez schematu, bo Grey Stone to sportowa droga i schemat nie jest potrzebny. A jednak, szukamy wejścia w drogę.  Telefon do Rafała, telefon do Marcina, telefon do Wojtka, telefon do Kuby i w końcu namierzamy wejście w ścianę. Robimy 1 i 1/3 wyciągu, ciemne chmury psują nastrój – zostawiamy mailona i szybki zjazd. Nadchodzi burza, grad i deszcz zacinają po paszczach. Pan Wojtek zmienia zdanie i daje nam apartament w schronie – Sala nr 7, miejsca 1 i 2. Sala nr 7 okazuje się być starym schowkiem na szczotki i koce, zaadaptowanym do nocowania. Ale cały schowek nasz!

Wtorek, 04.09.2012 – Mleczny start i owies na początek dnia. Smutny dzień, wbijamy się w Małolata, niestety już na Ostrodze okazuje się, że 5-cio złotówki na piętach Łukasza nie pozwolą ukończyć drogi. Robi się niewesoło, wracamy na Palenicę do samochodu. Łuki zamienia podejściówki Salewa Trainer na niebieskie buty marki Cropp. Z poznanymi przed chwilą młodymi naukowcami, którzy robią Kazalnicy zdjęcia 3D jedziemy do Zakopanego.

 

Czołówka MSW

 

Środa, 05.09.2012 – Mleczny start i owies. W ramach restu postanawiamy dokończyć Grey Stone'a. Wyciąg przed końcem zaczyna grzmieć, 15 metrów przed końcem (nie wiedzieliśmy o tym) gdy już deszcz mocniej zacina zjeżdżamy do podstawy. Sukcesy – mailon odzyskany, Croppy sprawdzone, rany się goją. Porażki – droga nie skończona, mailon ponownie stracony. Porada – nie ma co wierzyć w sportowe drogi w górach, secik kości i parę friendów zawsze się przyda, a brak schematu powoduje mozolne rzeźbienie na trochę bardziej obitej i trochę trudniejszej drodze obok. Innym wątkiem jest brak schematów Czołówki MSW w Internecie i niechęć Starych Mistrzów do wspinania na tejże. Co się wydarzyło na Czołówce MSW, że jest tak słabo opisana, kto zna odpowiedź? Burza okazuje się niezbyt straszna, ale nie obyło się bez ofiar. Na jednym z ostatnich wyciągów Małolata, a właściwie już przy wyjściu poślizgnął się taternik i spadł kilkanaście metrów. Na szczęście był asekurowany i skończyło się tylko na złamaniu. Przyleciał helikopter TOPR, długo krążył, aż zabrał niefortunnego taternika do szpitala, a partnera do schroniska. Wylądował na morenie, ściął czubek sosenki i wysadził pasażera. Jeszcze trochę głupawych komentarzy pseudo-turystów i sen zmógł wszystkich.

Czwartek, 06.09.2012 – Dzień, który mógłby przeminąć, dzień, którego mogłoby nie być. Nawet nie pamiętam co jadłem na śniadanie. Tylko chmury wieczorne, kłębiące się nad i wśród gór dają poczucie życia. Zdrowie Andrzejka!

 

Łuki, Kamila, Paweł

 

Piątek, 07.09.2012 – Kamila,  dziewczyna z gór pojawia się na horyzoncie. Jemy Mleczny start i owsiankę, a później wspólnie rozbieramy na części Czołówkę MSW. Tym razem już ze schematami przechodzimy Szare Zacięcie, które okazuje się dość łatwe, kończymy Grey Stone'a i odzyskujemy ze zjazdu mailona. Dzień jest idealny, pogoda trzyma się, jest z nami moc i wiara. Tylko aparat pozostawiony przez przypadek w Starym Schronie zaginął. Schronisko w Morskim Oku to temat na osobną opowieść. Co się zmieniło w ciągu ostatnich 50 lat? Kim są ci ludzie, prowadzący schronisko? Skąd to liczenie ludzi jak baranów? Dlaczego nie ma miejsc dla taterników? Czemu płaci się 40 dychy za spanie na podłodze? Złoty pieniądz się obraca – jarmark, hot dogi i cukrowa wata.

Sobota, 08.09.2012 – Dziś były płatki owsiane i Mleczny Start na śniadanie. Poza tym przenosimy się na Słowację, trzeba otrząsnąć się z brudów Moka. Około 21-ej jesteśmy pod kolejką na Łomnicę. Nie jesteśmy sami, są starsi koledzy, którzy sprzedają nam kilka patentów.

 

Zejście do Żlebu Terry'ego

 

Niedziela, 09.09.2012 – Dzień rozpoczął się Mlecznym Startem i chlebem z masłem orzechowym. Plan jest prosty, wjeżdżamy na Lomnicke Sedlo, zostawiamy jeden, duży wór i robimy drogę Puskasa, jako, że to klasyk i pomoże nam zapoznać się ze ścianą. Schodzimy do Żlebu Tery'ego ferratą i spotykamy przedziwny skład. Dwóch Bardzo Bardzo Starych Mistrzów i prawnuczka z błyskiem w oku. Jeden z BBSM-ów idzie bardzo powoli, często zatrzymuje się żeby zaczęrpnąć trochę powietrza. Wyprzedzamy ich na ostatniej prostej, ale okazuje się, że na Puskasie są już ze dwa zespoły, a następne dwa czekają. Decydujemy się na Cunasovą Cestę i jest to decyzja ze wszech miar słuszna. Droga okazuje się piękna, ciągowa, górska (brak spitów, mało haków, własne stany). Wisienką na torcie jest możliwość oglądania BBSM-ów i prawnuczki w akcji. A co tam się działo było zaiste przedziwne: asekuracja dolna z kluczki, półwyblinki czy innego dziwnego systemu, czasem wszyscy się wspinali, czasem dwie osoby, czasem nikt. I ten moment gdy wyszli ze ściany ze zwiniętą liną!

Po skończeniu drogi zamawiamy piwo, później drugie, oglądamy zachód słońca i wesoło staczamy się na dół. Łańcuchy się kończą i zaczyna się...Ścieżka krąży, wije się, omija mały kamień na pięć sposobów, żeby zaniknąć na płytach. Krążąc wokół ścieżki zaczynamy schodzić za bardzo w lewo. Pojawiają się turniczki, których nie dostrzegliśmy z dołu, zafascynowani całokształtem. Szukając zejścia pomiędzy żlebami schodzimy coraz niżej i niżej, a teren jest coraz bardziej wymagający. W pewnym momencie gdy mamy do wyboru zejście lewym żlebem albo prawym w niejasnych trudnościach pojawia się myśl o przenocowaniu pod gołym niebem. Wracamy jednak wyżej i podejmujemy próbę dojścia do grani oddzielającej nas od Żlebu Terry'ego. Dałoby nam to pewność gdzie się znajdujemy. Na szczęście podczas trawersu dochodzimy do ścieżki, która tym razem prowadzi nas wprost na Lomnicke Sedlo. Udało się, chociaż trwało to ponad 2 h i nie było jak napisano w A0 - “…łatwe, szybkie i przyjemne, nie więcej jak 30 min. do krzesełek...”

Rano gdy spojrzałem na prawdopodobną trasę naszego zejścia włos mi się zjeżył na głowie i pozostał już takim do końca dnia. Operator kolejki, obserwujący nas zeszłego dnia z przełęczy powiedział, że nikt tam jeszcze tak nie schodził...

 

Okap na Hokejce

 

Poniedziałek, 10.09.2012 – Pewne, niesprzyjające okoliczności zmuszają nas do obycia się bez Mlecznego i owsa i zejścia do Skalnatego Plesa. Trochę czasu przelatuje nam między palcami i w Hokejkę wbijamy się dopiero około 13-tej. Idzie nam całkiem dobrze do piątego wyciągu, kiedy to góry zatrzęsły się od huku. Każdy skulił się w oczekiwaniu na armageddon, skulił się też mój wewnętrzny bohater, zeszło z niego powietrze. Armageddon nie nastąpił, rozważamy różne możliwości – ogromny obryw, wypadek helikoptera albo samolotu, a nawet zerwanie kolejki. Później wychodzi na jaw, że w niedalekim kamieniołomie cztery razu w roku wysadzają ściany dynamitem. Trafia nam się ta przyjemność akurat na Hokejce... Wracając do drogi, nie daję rady wyjść z okapu, drogę prowadzi do końca Łuki, który walczy jak lew i należą się brawa dla niego! Ale przy okapie też miał problem - biały kask, który pojawił się w Żlebie naprowadził nas na właściwy wariant, pomimo usilnych prób Łukasza, żeby przekonać go że się myli:) Ostatni wyciąg pada w ciemnościach, u portiera na stacji kolejki wytargowaliśmy nocleg i przekimaliśmy w przedsionku. Przed snem jeszcze łyk wody i żelki na obiado – kolację.

 

 Wschód słońca na Łomnicy

 

 

Wtorek, 11.09.2012 – Kolejny dzień bez naszego zestawu śniadaniowego. Wschód słońca wita nas na Łomnicy, bierzemy po łyku wody i zanurzamy się w skały zejściowe. Nawet w ciągu dnia nie schodzi się tu tak szybko jak literatura opisuje. Dzień postanawiamy przeznaczyć na resta i ładowanie akumulatorów (czytaj kofola + borovicka) przed Galerią Gankową. Po zjechaniu do Tatranskiej Lomnicy kupujemy lokalne produkty i jedziemy nocować na Łysą Polanę do Słowaka. Wieczorem dochodzą nas wieści, że pogoda ma się zepsuć następnego dnia. Zmiana planów, idziemy na rekonesans.

 

Dolina Ciężka

 

Środa, 12.09.2012 – Mleczny start, owsianka, kijki w ręce, butelka wody i ruszamy w głąb Doliny Białej Wody. Cywiński nie kłamał, jest górsko, są polany, są szczyty i wszystko w otoczeniu strzelistych, ale i pokrętnych ścian masywu Młynarza. Piękna alternatywa dla Moka. Niedawno rozgorzała dyskusja na znanym forum wspinaczkowym ile czasu zajmuje podejście pod Galerię z Łysej Polany. Pojawili się ekstremiści z między-czasami typu 1 h do Polany pod Wysoką (czyli jakieś 9,5 km i  300 m przewyższenia) z plecakiem 40l czy 2,5 h całość (Milan z Łysej). Nam wyszło 5h, ale było sporo postojów, studiowanie topografii i sesje zdjęciowe. Jednakże 4h wydają się rozsądnym czasem. Co do urody, ale i swoistej grozy okolicy nie będę się wypowiadał, niech przemówią zdjęcia. A pogoda? - wytrzymała do końca.

Czwartek, Piątek, 13-14.09.2012 – nic się nie dzieje, pogoda pod psem, jakieś nocne granie na akordeonie i inne ekscesy na Łysej Polanie. W piątek wieczorem podchodzimy do Moka, przygotowujemy się na ostateczne starcie z Małolatem. Nocą zamiast silnego wiatru siąpi deszcz, nie płacimy 40 dych za werandę na Starym. Śpimy tam gdzie spać się nie powinno, dziki zwierz krąży wokół nas, jak susły wynurzamy się ze śpiworów i nasłuchujemy, jelenie ryczą przeciągle.

Sobota – 15.09.2012 – ziemia mokra, chmury kłębią się wśród gór. Sytuacja jest niewesoła, jemy Mleczny start i decydujemy się na odwrót, do zobaczenia…

dodał: kosoul
Komentarze (9) - dodaj swój komentarz

Michał, 11 października 2012, godz. 16:46 Paweł, czy pisząc przy wycenach trad miałeś na myśli OS?
kosoul, 11 października 2012, godz. 18:42 Jakoś nie pasuje mi OS do wspinania na typowo górskich drogach, chociaż wcześniej pewnie tak zaznaczałem. Drogi padły klasycznie bez azerowania chyba, że napisałem wyraźnie (Hokejka). Faktem jest, że poza Schodami, gdzie zaliczyłem metrowy "lot" w trawo-łopianach, trad = OS. A co Ty sądzisz o stylu w górach? RP, fl, OS, a możę PP:) czy to ma sens?
Michał, 11 października 2012, godz. 19:22 pierwsze słyszę że trad=OS
wg mnie trad opisuję charakter drogi/asekuracji( przy akceptacji stałych stanowisk). Czyli że asekuracja własna wyłącznie.
OS- to opis stylu wspinania.Oczywista sprawa.
Na przykład na hokejce poza stanowiskami są spity na wyciągach.W tym przypadku więc droga raczej nie ma charakteru "tradowego". W mojej ocenie określenie "trad" raczej wyłącznie powinno się stosować w skałkach , na drogach specjalnie pozostawionych bez obicia, właśnie w celu podtrzymania ich tradycyjnego nomen omen charakteru.
Oczywiscie za chwilę mozesz ripostować sugerując ze ilość spitów na hokejce(na wyciągach) jest niewielka(czasem jeden) ale to w mojej ocenie zbędne brnięcie w dywagacje.Podobnie w przypadku hakówki. Gdy masz wyciąg C3 to nie bijesz haków w ogóle bo zamienisz go (nawet jednym hakiem) w A3.
Michał, 11 października 2012, godz. 19:27 PS- jak zaliczyłeś lot to nie ma OS tylko RP chyba że prowadził partner to FLASH lub PP (ad.Schody do nieba)..elementarz.
Łuki, 11 października 2012, godz. 23:17 jak by nie było Michał ma racje odnośnie stylu a charakteru dróg. Jeśli chodzi o ten lot na schodach to Paweł klapną na tyłek w trawę a pierwszy przelot miał kilka metrów niżej, więc myślę że czystość stylu została zachowana.
kosoul, 12 października 2012, godz. 01:19 Mialem na myśli, że w tym konkretnym przypadku drogi oznaczone jako tradowe przeszliśmy OS-em. Co do "lotu" to kępa trawy w I-kowym terenie się urwała i spadłem metr niżej - moja niedbałość - raczej nie przywiązuje do tego uwagi, ale już trudno mi z czystym sumieniem napisać , że to OS. Co do ilości haków to podałbym Szare Zacięcie, gdzie na kluczowym wyciągu jest hak co metr i kluczowy wyciąg ma charakter bardziej sportowy niż tradowy. Zgadzam się, że Hokejka jest sprofanowana, jeśli chodzi o trad, raz że jest możliwość zjazdu, dwa że w kluczowych miejscach są spity albo dobre haki. Cunasova obok jest wolna od tych przywar. No cóż, ciężko na absolutnych klasykach szukać prawdziwego trada. Trad = Adventure? Czy Mnich to skałka czy góra? Nie przekonuje mnie stosowanie wycen stylu na górskich drogach. Jest tu wiele innych czynników wpływającyh na wartośc przejścia poza znajomością drogi czy przejściem w pierwszej czy n-tej próbie.
Michał, 12 października 2012, godz. 07:52 Chłopaki, bez przesady;) Nie miałem na celu zaniżać Waszego stylu na Schodach, zwłaszcza że jest to droga relatwynie łatwa.Chodziło jedynie o przyjęte zasady wyceny dróg i stylu ich przejścia.Tak, aby był jakiś klarowny obraz.Swoja droga nie uważam aby hokejka była sprofanowana.Tam jest wg mnie bardzo rozsądne obicie w przeciwieństwie do niektórych dróg na Mnichu. A co do "tradu" jeszcze- uważam że spokojnie może być droga sportowa z opisem "trad".Ale to juz dywagacje, których chyba nie warto ciagnąc.
kosoul, 18 października 2012, godz. 09:06 Warto czy niewarto i tak świat zmierza do obicia wszystkiego co się da, łącznie z lodospadami...Nie wiesz może Michał czemu Czołówka MSW jest tak słabo opisana - spisek? Dotarliśmy w końcu do pracy zbiorowej pod redakcją Głazka, gdzie wszystko było fajnie opisane, ale w Internecie kiepsko, nic ciekawego nie ma.
Michał, 27 października 2012, godz. 09:37 Może dlatego ze blisko i z tarasu schroniska widać wszytko jak na dłoni;)
Copyright © 2008 KW Toruń, kontakt